Chorągiew Pancerna Starosty Grabowieckiego

Vexillum Palatinatis Belzensis

Parę lat temu coś się zaczęło. Na zamku w Grabowcu kilka młodych osób postanowiło powołać do życia bractwo rycerskie. A było to w roku 2006.
Na działanie nie trzeba było długo czekać bo już za kilka miesięcy wykonana została jedna kolczuga, potem doszła jeszcze jedna, kaptury kolcze, miecze, tarcze nawet armata (atrapa, ale zawsze coś).

Ale to było dla nas mało. Chcieliśmy więcej sprzętu. Na szczęście szansa przyszła dosyć szybko. W 2008 roku pojawiła się szansa na pozyskanie funduszy z Banku Światowego. Za te pieniądze mogliśmy kupić namioty oraz sprzęt obozowy. W tym roku rozpoczęły się także spotkania w miarę systematyczne.

Dużo pracy włożyliśmy w wykonanie kolczug (pracowali wszyscy). Na początku było wielu chętnych do działania, ale z biegiem czasu jedni odchodzili inni przychodzili. Do dnia dzisiejszego z około 40 osób zapisanych, przez 20 już uczestniczących w zajęciach i pokazach pozostało 11. Zajmujemy się rekonstrukcją życia codziennego i wojskowego z czasów Rzeczpospolitej Obojga Narodów a dokładniej rzecz ujmując wiekiem XVII.

W ciągu 3 lat działalności mamy za sobą pokazy na terenie swojej gminy jak też po za nią. Mianowicie uczestniczyliśmy już dwukrotnie w Szturmie Twierdzy Zamość, parafiadzie w Starym Zamościu, dniach Dobrosąsiedztwa w Kryłowie na zamku nad Bugiem, uświetnialiśmy swoim przybyciem święta narodowe i okolicznościowe.

Początkowo nazywaliśmy się "Vexillum Ducaminis Belzensis" co znaczyło nie inaczej jak "Chorągiew Księstwa Bełskiego", lecz było to kojarzone z miejscowością Bełżec nawet nie jak chciała nazwa od Bełza (Ukraina) i w 2011 roku w styczniu zmieniliśmy nazwę na "Chorągiew Pancerna Starosty Grabowieckiego".
Nawiązaliśmy tym samym do historii naszej miejscowości i do zamku jako siedziby starosty. Największym dla nas rarytasem było zakup armaty już gotowej do strzałów w roku pańskim 2010.

To krótkie opisanie bractwa pokazuje zaangażowanie ludzi w promocję naszej miejscowości i zamku, na którym chcielibyśmy, aby znów mógł tętnić życiem codziennym jak to było ponad trzy wieki wcześniej.